Doogee Fire 7 Ultra - recenzja, test, opinia i dane techniczne

Doogee Fire 7 Ultra: smartfon, który jest zbyt tradycyjny

Rynek smartfonów ewoluuje wraz z postępem technologicznym, a jego wymagania rosną. Producentowi niezwykle trudno byłoby wypuścić na rynek bestseller o identycznej specyfikacji technicznej, co zeszłoroczny model. Ostatecznie chińska firma Doogee raczej nie może liczyć na ogromny sukces komercyjny recenzowanego modelu, ponieważ został on stworzony właśnie według wspomnianego projektu.

Wygląd urządzenia ma wiele atrakcyjnych cech, ale ma też swoje wady. Trudno nie zauważyć grubych ramek ekranu, przerośniętej gumowanej obudowy i przestarzałego formatu 16-megapikselowego aparatu do selfie. Ciekawie prezentuje się również konstrukcja modułu fotograficznego, w połączeniu z otworem na ogromny głośnik (do 125 decybeli) oraz unikalna faktura tylnego panelu. Oczywiście, nowe urządzenie zasługuje na pochwałę za wodoodporność IP68. Rozczarowuje jednak prawie 7-calowy panel IPS. Płynna treść przy częstotliwości odświeżania 90 Hz nie usprawiedliwia przeciętnej klarowności obrazu w rozdzielczości HD+, ani skromnej jasności 450 nitów i matowego odwzorowania kolorów.

Wybór chipsetu budzi mniej wątpliwości. Procesor MediaTek Dimensity 6300 obsługuje sieci 5G i zapewnia wydajność odpowiednią dla tego segmentu cenowego. Dzięki 8 GB pamięci RAM i karcie graficznej Mali G57-MC2, układ osiąga 400 000 punktów w AnTuTu, co wystarcza do płynnego działania systemu Android 15. Oczywiście, te wyniki nie są wystarczające do gier. Na przykład, wymagające gry, takie jak Fortnite, będą doświadczać zacięć i zawieszania się nawet przy niższych ustawieniach grafiki. Z drugiej strony, połączenie to jest bardziej skoncentrowane na energooszczędności, dlatego bateria o pojemności 13 000 mAh zapewnia 15-20 godzin aktywnego czasu pracy ekranu. Szkoda, że ​​ładowanie przewodowe ogranicza się do marnych 33 W. Do dyspozycji jest 256 GB pamięci masowej i slot na kartę microSD.

Miłośnicy fotografii raczej nie znajdą w tym urządzeniu niczego szczególnie imponującego. Jedynym modułem pomocniczym jest 2-megapikselowy aparat makro, który nie będzie często używany. Główny, 64-megapikselowy sensor spisuje się przyzwoicie w fotografii dziennej. Niestety, spadek szczegółowości obrazu i pojawianie się artefaktów wraz z degradacją sensora są trudne do przeoczenia. Wynika to z braku optycznej stabilizacji obrazu. Brakuje dźwięku stereo, ale głośny i bogaty dźwięk jest w pełni obecny. Płatności zbliżeniowe NFC to również plus, ale brak realnych przewag konkurencyjnych i obecność typowych wad dla tej kategorii uniemożliwia jednoznaczną rekomendację.